platenblad

 


Platenblad
verschijnt 8x per jaar en is het blad voor de platen/cd verzamelaars!
Samenstelling en redactie: René van Kaam

Voor info en abonnement : platenblad@planet.nl


In het laatst verschenen nummer (249)
Terugblik op 2019
Stone the Crows
Jaap Mossel
Merle Haggard
Wanderlust
Etnische folkrock

en natuurlijk alle vaste rubrieken zoals:
-Psychoplaatjes (door Hans van Seydlitz)
-De omgevallen Platenkast (Johan Peels inspecteert een verzameling)
-Muzikalia (door Jimmy Tigges)
-Alwaar de schoen wringt…(door Abel Schoenmaker)
-Vinyl touch (door Sytze Boorsma)
-Wow & flutter (door Wiebren Rijkeboer)
-Het zwarte goud (Peter Sijnke in de wereld van de platenhandelaren)

In Platenblad wordt door muziekminnende medewerkers uitgebreid teruggeblikt op bands, artiesten, labels, stromingen enz. uit voornamelijk de jaren 60, 70 en 80.
Voor recensies door Platenblad’s René van Kaam van recentelijk verschenen lp’s die doorgaans minder aandacht krijgen zoals deze hieronder naar www.platenblad.wordpress.com

Onder de titel Take A Whiff verscheen in 2017 op Drunken Sailor Records een eerste ep van The Whiffs, een kwartet uit Kansas City. Debuut-lp Another Whiff is op 6 december jl. uitgekomen (op Dig! Records), waarmee de plaat te laat kwam voor de vele beste-albums-van-2019 lijstjes.

The Whiffs maken powerpop in de vorm van korte, puntige maar evenzo melodische songs met her en der een fijn bruggetje, fraaie driestemmige (harmonie)zang en koortjes (luister bijvoorbeeld naar het ooh-whoo koortje in Hey Little Anne). Korte, venijnige gitaarsolo’s zijn te horen in opener Shakin All Over, de rock-‘n-roll-stamper My Vision Of Love en het met een heerlijke riff opgetuigde Now I Know.

De heren klinken een beetje als de onstuimige neefjes van The Raspberries, maar als je denkt aan Badfinger – zoals bijvoorbeeld in Please Be True – of Nick Lowe, ga ik daar ook helemaal in mee. Daarnaast ontwaar ik linkjes naar de Britse Merseybeat, zoals bijvoorbeeld is te horen in Dream About Judy en I Don’t Wanna Know. En het korte maar melodisch briljante She zou zelfs niet hebben misstaan op een vroege lp van The Beatles. En ergens dacht ik ook nog aan The Monkees on speed.

Voor de 14 nummers op Another Whiff heeft de band niet meer dan 33 minuten nodig. Het langste nummer klokt 2:54. Ook daarin ligt de kracht van deze plaat.

Enig klein minpuntje is de ietwat doffe productie, maar dat mag de pret niet drukken. De hoes meldt trouwens recorded by Joey Rubbish. En dat is de man achter The Rubs (waarvan de lp Impossible Dream op nummer 5 staat in mijn lijst van beste lp’s van 2017). Of Rubbish ook daadwerkelijk deel uitmaakt van The Whiffs is niet helemaal duidelijk. Maar wat bomt het: Another Whiff is een powerpop pareltje van het zuiverste water.
(René van Kaam, 23 januari 2020)