PLATENKAST

EEN ONREGELMATIG BLOG .....
MET ALS ENIGE OVEREENKOMST DAT HET GAAT OVER PLATEN/ARTIESTEN
 UIT MIJN PLATENKAST

TERUGBLIK OP 2011


MIJN TOP 10 VINYL UIT  2011
1. The Vaccines -What did you expect from the Vaccines
2. EMA -Past life martyred saints
3. Elbow -Build a rocket boys
4. Josh T. Pearson -Last of the country gentlemen
5. The Black Keys -El camino
6. The Decemberists -The king is dead
7. Iron and wine -Kiss each other clean
8. Pete and the Pirates -One thousand pictures
9. Twilight Singers -Dynamite steps
10.Devotchka -100 lovers
en nieuwe lp releases met muziek van voor 2011
1. The Beach Boys -Smile
2. Neil Young -A treasure
3. Sigur Ros -Inni

Na twee jaar waarin voor mij heel snel duidelijk was wie de plaat van het jaar maakten was de keuze nu iets lastiger. Toch maar gekozen voor de gitaarband van 2011:The Vaccines. Puntige songs in de traditie van The Undertones zonder overbodige opsmuk. En ook een eerbetoon aan het dit jaar helaas gestopte Kink Radio, waar ze lekker vaak voorbij kwamen. Op 2 het solodebuut van Erika Anderson. Sinds Horses van Patti Smith  ben ik niet zo onder de indruk van een debuutplaat van een vrouw geweest en dat is toch wel even geleden. Elbow zijn voor mij een vaste waarde sinds hun debuutplaat tien jaar geleden. Josh T. Pearson laat nog eens horen met hoe weinig versiering je een muzikaal statement kunt maken. Mooi. De plaats voor de leukste gitaarplaat was al weggegeven maar The Black Keys kwamen in december nog goed in de buurt met hun El camino. The Decemberists klonken soms nog meer naar R.E.M. dan de band uit Seattle zelf, hier had als eerbetoon natuurlijk ook de laatste R.E.M. lp kunnen staan, maar deze draaide ik net wat vaker. De nummers 7 t/m 10 zijn van muzikanten die ik in 2011 live heb zien optreden, waardoor hun plaat vaker op de draaitafel is beland. Mooiste live moment in 2011 vond ik  overigens de toegift die de Canadees Dan Mangan midden tussen het publiek in
Tivoli De Helling gaf. Kijk zelf maar eens hier op Youtube.
Op naar 2012 met ongetwijfeld weer veel leuke muziek, natuurlijk op vinyl!
(6 januari 2012)


PYTHAGORAS

Rene de Haan, die verantwoordelijk is voor een van de meest bijzondere vinyluitgaven die ik ken, The correlated ABC, is in het dagelijks leven vormgever en dat is aan deze uitgave af te zien. De set bestaat uit een 7inch, 10inch en 12inch plaat, die als bouwpakket samen de stelling van Pythagoras een nieuw leven in blazen. De muziek op deze platen is dan ook van Pythagoras, een groep, die in 1981 en 1982 al 2 elpees deed verschijnen, waarbij Rene de toetsenman was. De groep ontstond in de Haagse platenzaak Moonlight Records, waar veteraan drummer Bob de Jong de eigenaar was en Rene een frequent bezoeker.
Zo zie je maar dat je in een platenzaak meer kunt bereiken dan alleen leuke plaatjes scoren. Samen vormden ze de basis voor Pythagoras. De muziek begeeft zich in symphonische sferen en doet mij nog het meest denken aan de fraaie klanktapijten zoals Jade Warrior die in de jaren 70 op Island uitbracht. Het meeste materiaal op deze set is afkomstig uit de periode 1983-1985 van de opnamen voor een derde lp, maar dat wilde niet zo lukken en ongelukkig met de hele situatie besloot Rene de muziek vaarwel te zeggen en in 1986 een studie aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten te beginnen. Voor een overzicht van zijn huidige werk verwijs ik naar www.renedehaan.net
 Na een aantal mislukte pogingen zijn de opnamen nu bewerkt en is de derde lp er dan toch gekomen met een vertraging van zo'n 25 jaar. De set is verkrijgbaar via http://www.pythagorascorrelated.com/
of internationiaal via http://www.musearecords.com/ext_re_new_releaseselect.php?np=37262
Voor liefhebbers van sympho/progmuziek zeker een aanrader en ook een visuele aanwinst voor je platenkast! (30 oktober 2011)

CUBY + BLIZZARDS

Onlangs overleed Harry Muskee, uiteraard ook in mijn platenkast vertegenwoordigd. Er zijn de afgelopen weken al mooie verhalen verschenen over deze legendarische Drentse bluesman, maar onderstaand verhaal is een heel persoonlijk relaas, waarin Cuby+Blizzards indirect een belangrijke rol spelen. Het is een verhaal dat ik mocht ontvangen van Ramesh, die mij toestemming gaf het hier te publiceren. Het heeft mij zeer ontroerd en ik wil het graag met jullie delen. Muziek is emotie....

"ik kwam als jochie van 11 (jan 75) naar Nederland, zoals vele Surinamers.
Toen ik een jaar of 13 was kwam ik in kontakt met 2 broers van kennissen van mijn ouders; Glenn & Fea(de oudste). Bij hun hoorde ik Kid Blue van Cuby & The Blizzards en was meteen verkocht. Ik trok veel op met Fea (14 jaar ouder dan mijzelf) en kreeg van hem ook mijn eerste stereoset en later een tweede (met Thorens draaitafels). Door hem leerde ik bands kennen als Cactus, Hairy Chapter en natuurlijk Black Sabbath. Fea verhuisde later naar Eindhoven en we zijn elkaar uit het oog verloren. Glenn (de jongste) was inmiddels  overleden.
4 jaar geleden probeerde ik weer in kontakt te komen met Fea via vrienden bij de belastingsdienst/stadhuis. Geen succes. Ik denk dat hij het tof zou hebben gevonden dat ik in de muziekindustrie (Bertus) werkzaam was en veel reisde (midem, popkomm, sxsw ed). Enfin, januari 2010 hoorde ik per toeval (iemand hoorde een overlijdensbericht op de Surinaamse radio) dat Fea was overleden in Lelystad aan een hartaanval met oud & nieuw. Ik kon 'gelukkig' nog op zijn afscheid aanwezig zijn op 6 januari, de dag voor zijn 61ste verjaardag.

Een paar maanden later opende ik dus Vinyl Grove.
In de 4de week of zo komt een man binnen met een partij lp's...was veel meuk, maar de eerste lp die ik eruit trok was...jazeker, Cuby & the Blizzards - kid blue.
Ik ben cool, maar ik schoot helemaal vol...tranen. bladibla.
En man, dat heeft mij zo gesterkt om door te gaan met de winkel.
Ik zie dit gewoon niet als toeval.
Dus Kid Blue = eigenlijk de plaat die mij in de muziek heeft doen belanden. En Elco Gelling mijn fave nl gitarist. Ik was overigens nooit zo van de blues hoor, KB is gewoon een Brood & Gelling rockplaat.
Nou, das dus het verhaal.
En 'die' lp staat dus sinds die bewuste dag op display in mijn winkel, zonder prijskaart want het is niet te koop."

Ramesh is eigenaar van Vinyl Grove, the only TRUE vinyl store in Den Haag. Specialized in new vinyl. Fresh coffee, HQ gear & listening docks.
(19 oktober 2011)

 

EMA (ERIKA M. ANDERSON)

Erika M. Anderson,  een naam die mij tot voor kort  niets zei, maar onder haar afgekorte naam EMA een debuutplaat heeft afgeleverd, die niet van de draaitafel is af te slaan. Titel van dit fraais:  Past life martyred saints.

Erika is een 28 jarige singer-songwriter (maar met feedback gitaar), afkomstig uit South Dakota (speelde in diverse teenage barbands),  besloot op haar zeventiende vrij naief naar California te trekken (ze vond Welcome to the jungle een inspiratiebron) omdat ze LA zag als een plek waar mensen heengingen die geweldige nummers schrijven.  Ze speelde in de band Gowns maar het schoot niet op met haar ambities en een jaar geleden stond ze op het punt de muziekbusiness vaarwel te zeggen en terug naar huis te gaan, maar uiteindelijk kwam de eigen plaat dan toch. Het nummer California is een haat/liefdesong over haar woonplek (“do I hate California, nah, but someone gotta rep the darkside of the zeitgeist”zei ze over dit nummer).

Openings-song The grey ship (gratis te beluisteren of te downloaden bij haar platenmaatschappij Souterrain Transmissions –klik hier) gaat van lo-fi naar hi-fi.  Het eerste gedeelte werd opgenomen op een 4 sporen recorder, in het tweede gedeelte verandert de instrumentatie geheel en “the whole world turns from black and white to technicolor”.
Alles wat haar muziek te bieden heeft komt dan nog eens samen in het monumentale slotnummer Red star, het einde van een relatie met als conclusie: “I know nothing lasts forever. If you won’t love me, someone will”. Luister en huiver!
Rolling Stone omschreef haar als de bastaard dochter van Sinead O’Connor, maar dan twee keer zo gek en zes keer zo grappig.  Met die omschrijving kan ik niet zo veel. Wel weet ik dat ik sinds  Horses van Patti Smith niet meer zo enthousiast geweest ben over de debuutplaat van een vrouw. Zoveel passie en rauwe emotie, haar  teksten vol littekens (I wish that every time he touched me he left a mark) en frustraties van iemand midden in een crisissituatie.  Een vrouw, een gitaar, een prachtplaat. In september komt ze naar Nederland.
(25 juli 2011)

I.M. GERRY RAFFERTY

Gerry Rafferty, een van de stemmen die de afgelopen veertig jaar deel uitmaakten van de soundtrack van mijn leven, overleed op 4 januari 2011. Weer een muzikale vriend minder. Ik maakte kennis met zijn muziek in 1969, waar ik gefascineerd raakte door een optreden van het Schotse duo The Humblebums in het tv programma VPRO Piknik. The Humblebums bestond op dat moment uit de extraverte Billy Connolly, die later zou uitgroeien tot een van de belangrijkste Britse komieken, en de introverte Gerry Rafferty. Gerry werd geboren op 16 april 1947 in het Schotse plaatsje Paisley, in de buurt van Glasgow. Zijn vader was een van oorsprong Ierse mijnwerker. Geen gelukkige jeugd, zijn vader was alcoholist en vaak agressief. Hij overleed in 1963. In zijn schooltijd raakte Gerry o.a. bevriend met de kunstenaar John Byrne (die onder de naam Patrick later heel veel plaathoezen voor Gerry verzorgde) en met Joe Egan. Met deze zat hij al vrij jong in de groep The Mavericks, maar toen dat geen succes werd meldde hij zich bij Connolly, die op dat moment met Tam Harvey The Humblebums vormde. Gerry sloot zich aan en Tam verdween als snel uit beeld. De eerste plaat die ze samen maakte heette The new Humblebums, en bevatte composities van beide heren. Die van Gerry sprongen er uit, waaronder meteen een van mijn favorieten: Her father didn't like me anyway. Please sing a song for us werd in ons land een hitje door The Continental Uptight Band. In 1970 verscheen Open up the door. Ook hier weer een mix van liedjes van beiden, waar die van Gerry duidelijk mijn voorkeur hadden. Prachtige nummers als Steamboat row, Shoeshine boy en My singing bird. Door gebrek aan succes groeiden de spanningen tussen beide heren en dus begon Conolly zijn komische kant verder uit te buiten en maakte Gerry in 1971 zijn eerste soloplaat Can I have my money back. Een prachtige plaat met als hoogtepunt het naar zijn moeder vernoemde nummer Mary Skeffington. Al in 1972 zocht hij echter weer contact met Joe Egan en richtten ze de groep Stealers Wheel op. De in dat jaar verschenen debuut lp is voor mij het hoogtepunt uit zijn werk. Late again,  Next to me, Gets so lonely enz. Al sinds het verschijnen een vast onderdeel van mijn top 50 aller tijden. Met Stealers Wheel maakte hij nog 2 albums, Ferguslie Park en Right or wrong maar de druk van de platenmaatschappij werd hem allemaal te veel en hij verliet de groep, kwam weer even terug en op het laatst bestond Stealers Wheel alleen nog maar uit Gerry en Joe. Contractuele ellende duurde nog drie jaar voor hij zijn solo carriere een tweede start kon geven en wat voor een. Het album City to city uit 1978 verkocht, mede dankzij evergreen Baker Street, ruim 5 miljoen exemplaren en maakte van hem alsnog tegen wil en dank een superster.
 Gerry bleef weigeren in Amerika te gaan toeren, deed slechts een beperkt aantal optredens, waaronder een in Nederland in De Doelen in Rotterdam, waar ik gelukkig bij was. Opvolgers Night owl en Snakes and ladders en in mindere mate Sleepwalking verkochten ook nog behoorlijk en deze albums zijn de kern van zijn succesvolste periode van 1978 tot 1982. Hij wist weer niet echt om te gaan met deze roem en trok zich steeds meer terug op zijn landgoed in Kent.
Pas in 1988 verscheen nieuw werk: North and South en in 1992 On a wing and a prayer. Er volgde zowaar in 1993 weer een concert in ons land, ditmaal in Vredenburg Utrecht.In 1994 verscheen Over my head en in 2003 nog Another world, deze laatste weer eens met een "Patrick" hoes. Deze beide laatste platen bevatten naast nieuw werk ook elk een drietal nieuw opgenomen versies van oude liedjes, meestal geen teken van grote artistieke inpiratie.  Jammer, maar ondanks deze wat mindere platen bleef ik ze toch kopen. In 2006 vielen er op zijn website een achttal nieuwe liedjes te downloaden, hetgeen leek te duiden op een nieuw album, maar dit kwam er niet meer van. Het in 2009 verschenen Life goes on bevat slechts zes nieuwe liedjes (waaronder een paar van de genoemde downloads) op een totaal van achttien, de rest verscheen eerder. Waarom bijvoorbeeld zijn prachtige versie van She moves through the fair niet gebruikt is zal wel een raadsel blijven. Gerry's overlijden kwam niet echt onverwacht. Hij was inmiddels alcoholist geworden, werd als eens opgenomen en was ook al een poosje zoek. Tragisch dat deze zanger niet wist om te gaan met succes en moest eindigen zoals zijn vader. John Byrne bleef hem trouw en sprak prachtig op zijn begrafenis. Tot slot: Gerry, bedankt voor jouw fraaie muziek en RIP!
(8 februari 2011)

0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0

TERUGBLIK OP 2010

MIJN TOP 10 VINYL 2010
1. John Grant -Queen of Denmark
2. Villagers- Becoming a jackal
3. Lost in the trees -All alone in an empty house
4. Arcade Fire -The suburbs
5. The National -High violet
6. The Walkmen -Lisbon
7. Band of Horses -Infinite arms
8. Blood red shoes -Fire like this
9. Midlake -The courage of others
10.The Morning benders -Big echo
en uitgebracht in 2010 maar muziek van (ver) daar voor:
1. Bruce Springsteen -The promise
2. Johnny Cash -American VI -Ain't no grave
3. The White Stripes -Under great white northern lights

Ik kijk met groot genoegen terug op de afgelopen twaalf maanden. Er valt veel goede popmuziek te genieten voor diegenen die verder kijken dan 1966 (en vooruit ook nog een beetje 1967). Hier even een beknopte toelichting bij de eerste vijf. Van de eerste 3 namen in deze lijst had ik tot 2010 nog nooit gehoord. Dat John Grant eerder in The Czars speelde was helaas niet tot mij doorgedrongen, maar vanaf het moment van verschijnen was dit zonder twijfel mijn plaat van het jaar. Toen ik hem in Nijmegen ontmoette bleek hij ook nog heel aardig en een echt talenwonder. Hij komt in april weer naar Nederland, mis hem niet als je van fraaie zang en mooie arrangementen houd. Op 2 de Ier Conor O'Brien, een klein mannetje met een groot talent. De plaat is in principe een solo-lp, maar hij trad hier diverse keren op met een band en maakt zijn afwisselende songs ook live waar. Hij kan een zaal echt stil krijgen. Ook hij speelde eerder in een andere band (The Immediate), wiens lp niet tot mij was doorgedrongen. Op 3 een plaat waarvan ik in een Plato-recensie las dat alleen al in de eerste drie liedjes het van indie naar klassiek via folk en een soort van filmmuziek gaat (Nick Drake,Arcade Fire en Vivaldi als aanknooppunten). Dit maakte mij zo nieuwsgierig dat de lp al snel uit de States overvloog om op mijn draaitafel te belanden. Ari Picker is hier de klassiek geschoolde componist, die verantwoordelijk is voor dit fraais, de band is inmiddels uitgebreid tot zeven man. Wie haalt deze groep in 2011 naar Nederland? Op vier de derde van Arcade Fire, die met deze derde plaat doorbrak naar een nog groter publiek. Qua intensiteit zullen ze hun eerste plaat echter, denk ik, niet meer overtreffen, maar ik blijf het indrukwekkend vinden. Ook The National brak met hun zesde plaat terecht definitief door ondanks het sombere karakter van de muziek.
Bubbling under mijn top 10 o.a. Shearwater, Black Rebel Music, The Posies en Neil Young.
Van de oude knarren werd ik vooral blij van de 3lp set The promise van Bruce Springsteen met 22 liedjes uit The Darkness sessies.  Veel was al eerder op bootleg verschenen, maar er waren genoeg verrassingen over en de geluidskwaliteit is imponerend. Van Johnny Cash verscheen het zesde American deel, waarmee denk ik de koek nu wel op is, maar in het jaar waarin mijn vader overleed was deze breekbare muziek zeker welkom.
Trouwens zelden zoveel leuke livemuziek meegemaakt dan in 2010. Van bejaarden als The Pretty Things tot jonge honden als The Morning Benders. Zelfs op lokaal niveau was het soms moeilijk kiezen. Zo traden op dezelfde avond alleen in Utrecht al The Walkmen (Tivoli), Sophie Hunger (Helling) en The strange death of liberal England (Ekko) op. Na veel wikken en wegen koos ik voor The Walkmen (geweldig concert), maar de andere optredens had ik zeker ook willen meemaken. Luxe problemen dus.
Het jaar werd dan nog uitgeluid met de single van The Vaccines: Wreckin' bar, waarin met een ouderwets kort debuut (1 minuut en 24 seconden knallen) meteen een visitekaartje wordt afgegeven. Hun debuut-lp verschijnt in maart.
(6 januari 2011)